De magie van een projectweek

Het is woensdagavond. Midden in de circusprojectweek. Het is zwoel en zweterig weer, zoals wel vaker in projectweken. Het is de laatste projectweek die wij als ouders meemaken. Gevoelens van weemoed. Terugblikken op de vorige circusweek. En hoe was het toen de school 50 jaar bestond. Nog een keer samen met Kitty een projectweek ‚doen‘. Hier thuis is het de gebruikelijke chaos. Manja zoekt naar clownskleren, Kees raapt de partytenten bij elkaar en overlegt met andere ouders, ik neem iedere dag drie tassen (nieuwe) mee, die van pas kunnen komen.
Het is ook de voorstelling waar Frau van Asch, Beate, afscheid neemt van de kinderen, ouders en van haar school. Nog meer weemoed. Wat een week om mee te mogen beleven. En er staat een echte circustent, zo een waar ik als kind van droomde….

Het begon allemaal op maandag. De kinderen, de collega’s en de school zelf moeten wennen aan het idee van de hele week circus. Waar ben ik de hele week en met wie? En eet ik dan ook hier mijn boterham? Belangrijke vragen voor iemand van zeven. Er hangt nieuwsgierigheid in de lucht. In de groepen worden de eerste ideeën geboren. Plannen worden gemaakt en hier en daar wordt meteen al geschminkt. We wisselen uit in de eerste pauze. Voor we het weten, is de maandag om. De kinderen mogen verder circussen in de OGS. Manja komt met zelfgemaakte jongleerballen naar huis.

Dinsdags zijn de eerste rituelen al zichtbaar. Het circuslied krijgt een beetje vorm en stem en er is al sprake van een echte spanningsopbouw. De kinderen komen opgewekt binnen en willen aan de slag. In onze pantomimegroep zijn sommige kinderen vanaf de eerste minuut in hun element en kruipen direct in hun rol. Kinderen van wie je het zou verwachten, overtreffen de verwachtingen. Het zijn de mooiste cadeautjes: de acties en bewegingen van kinderen die zich opeens, in deze setting, losmaken van alles wat hoort en gewoon doen. Ook Frau Wahlen laat zich van andere kanten zien. We lachen met elkaar en om elkaar, we zijn de pantomimeclowns, en de kinderen brengen schijnbaar moeiteloos hun geweldige ideeën in.

Terwijl iedereen in zijn eigen projectgroepje druk bezig is, wordt om ons heen heel hard gewerkt. Om alles zover te krijgen, dat er vrijdag iets staat waar we allemaal trots op kunnen zijn. Van dinsdag op woensdag wordt het spannender. Halen we het, lukt het om alles rond te krijgen?
De koffie gaat sneller op, het zenuwcentrum lerarenkamer, staat vol met alles wat nodig is, er hangen lijsten, er wordt getelefoneerd en in de pauze staat er een enorme rij met kinderen die kaartjes willen kopen bij Frau Bröhl.  Herr Merita en zijn helpers sjouwen zich een breuk, wat met 30 graden niet meevalt. Ik wil niet weten hoe warm het nu in die tent is.

Overal wordt geoefend. Terwijl onze groep de tent gaat bekijken, zien we eenwielers en passeren we acrobaten. Dat zijn de momenten waarop ik kriebels krijg in zo’n projectweek. Stralende kinderen, mijn dochter die te vroeg wakker wordt, en zegt: “ dat is niet erg, want ik verheug me“. Juf Charlotte die met gevoel voor humor de jamaar-wolkjes wegblaast en ondertussen een enorme todo-lijst wegwerkt. Kinderen uit onze groep die het aandurven om tijdens de gezamenlijke warming-up te laten zien hoe je verbaasd en woedend kan zijn zonder woorden.
Muziek, het oefenen van de intocht en ondertussen nog even de school leiden, multitasking voor Frau Clees.  De stoerste jongen die zich gewoon laat schminken. Want ook dat is de magie van een projectweek. Iedereen komt uit zijn normale rol en laat wat anders zien. De groten helpen de kleinen en soms troost de kleine ook de grote. Er  zijn geen doordeweekse dagen, het is projectweek!

Hoe het verder afloopt? Komt dat zien op vrijdag!

Marlies (juf en moeder)